مهندسی عمران

استفاده از میلگرد بستر یا آرماتور بستر یکی از روش‌های پرکاربرد برای تقویت دیوارها است. در دیوارهای بلوکی، اتصال میلگردها به نحوی صورت می‌گیرد که نیروهای جانبی و جابه‌جایی نسبی طبقات بر عملکرد دیوار تأثیر محدودی داشته باشند و اتصال آن به سازه با امکان حرکت دیوار معین شود.
طراحی این آرماتورها به صورت دو طرفه بوده و از میلگردهایی با ضخامت 4 میلی‌متر و خاصیت ضدخوردگی تشکیل شده‌اند. اتصال آرماتورها به وادارهای کناری دیوار منجر به ایجاد یکپارچگی در رج‌های دیوار می‌شود که استحکام بالایی دارند و در برابر زلزله مقاومت مناسبی ارائه می‌دهند. شکل ظاهری این آرماتورها به نحوی است که به یک ساختار نردبانی شبیه است و با روش جوشکاری با یکدیگر اتصال می‌یابند. برای ایجاد اتصال کامل و محکم بین میلگرد و دیوار، از ملات بستر استفاده می‌شود.
انواع میلگرد بستر
در وضعیت کلی بر حسب قرارگیری مفتول میانی، دو نوع از این آرماتور وجود دارد که عبارتند از:

1. میلگرد بستر خرپایی: در صورتی که مفتول وسطی به شکل 7 و 8 باشد، از نوع خرپایی است.
2. میلگرد بستر نردبانی: در صورتی که به شکل عمود بر مفتول‌های طولی باشد، از نوع نردبانی است.

برای کسب اطلاعات بیشتر به سایت آکادمی عمران مراجعه کنید.

نمای کامپوزیت یک روش نوین و مدرن برای اجرای نمای ساختمان است که از ورق آلومینیوم کامپوزیت ساخته شده است. این ورق‌ها دارای دو لایه آلومینیوم با لایه مرکزی از چنس پلی اتیلن و پوشش PVDF یا FEVE هستند، که با ضخامت حدود 4 میلی‌متر، شامل 0.5 میلی‌متر آلومینیوم به هر سمت و 3 میلی‌متر لایه میانی است.

نما کامپوزیت ابتدا در آلمان معرفی شدند، اما به دلیل کیفیت نامناسب و محدودیت‌های اجرایی در آغاز توجه زیادی به خود جلب نکردند. ابعاد متداول برای این پنل‌ها شامل 3.2×1.25 و 2.44×1.22 متر است و تولید آنها با عرض 1 تا 1.6 متر و طول تا 4 متر انجام می‌شود. با این وجود، نمای کامپوزیت به دلیل ظاهر زیبا، سبکی، و مقاومت در برابر شرایط مختلف جوی، به یک گزینه محبوب برای زیبایی و عملکرد ساختمانی تبدیل شده است.

کاربرد نمای کامپوزیت

پنل‌های کامپوزیت امکان استفاده در داخل و خارج ساختمان را فراهم می‌کنند و برای انواع مکان‌ها و برنامه‌های مختلف قابل استفاده هستند. این پنل‌ها می‌توانند در مکان‌های مختلفی نظیر:

- ویلا و ساختمان‌های مسکونی

- دکوراسیون داخلی سازمان‌ها و مکان‌های عمومی

- ایستگاه‌های مترو، فرودگاه‌ها و ترمینال‌های مسافربری

- فروشگاه‌ها و مجتمع‌های تجاری

- مساجد و اماکن مذهبی

- هتل‌ها و مراکز اقامتی

- بدنه ماشین‌آلات صنعتی و خودروها

- تابلوهای تبلیغاتی و نمایشگاه‌ها

- پارتیشن‌ها و تقسیم‌کننده‌ها

- سقف‌های جعلی

- بیمارستان‌ها و مراکز درمانی

- پمپ‌های بنزین و ایستگاه‌های خدمات خودرو

به‌طور کلی، از پنل‌های کامپوزیت در انواع اماکن و برنامه‌های مختلف با اهداف متنوعی استفاده می‌شود.

برای اطلاعات بیشتر به سایت آکادمی عمران مراجعه کنید.

تیرچه پیش تنیده یک نوع سازه بتنی است که قبل از بارگذاری، با استفاده از مفتول‌های سیمی به صورت پیش تنیده ساخته می‌شود. این مفتول‌ها به صورت استرند در کنار هم قرار داده می‌شوند و با تنیدن آن‌ها، کابلی ایجاد می‌شود که به عنوان تقویت‌کننده در سازه‌های بتنی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
این نوع تیرچه باعث افزایش مقاومت کششی المان‌های بتنی می‌شود و امکان استفاده از آن‌ها در دهانه‌های بلند را فراهم می‌کند. به این ترتیب، تیرچه پیش تنیده قبل از بارگذاری قادر است تا مقاومت لازم برای مقابله با تنش‌های کششی که بعدا ایجاد می‌شود، فراهم کند و سازه را در برابر خطر شکستگی و نقصان محافظت کند.
انواع تیرچه های پیش تنیده
تیرچه‌های پیش تنیده معمولا در متراژهای مختلفی ساخته می‌شوند و انواع خاصی ندارند، اما تیرچه‌های پیش تنیده شامل دو نوع روش برای اعمال نیروی پیش تنیدگی هستند.
روش اول پیش تنیده پیش کشیده است که در آن مفتول‌ها قبل از بتن ریزی در موقعیت خود قرار می‌گیرند و سپس تحت کشش قرار می‌گیرند. بعد از رسیدن بتن به مقاومت مطلوب، سیم‌ها رها می‌شوند و بتن تحت فشار قرار می‌گیرد.
روش دیگر پیش تنیده پس کشیده است که در آن سیم‌ها در جای خود قرار می‌گیرند و بتن ریزی انجام می‌شود. بعد از رسیدن بتن به مقاومت معین، سیم‌ها کشیده می‌شوند. در این روش از غلاف و گروت برای ایجاد یکپارچگی بین فولاد و بتن استفاده می‌شود. انجام تیرچه‌های پیش تنیده با روش‌های مختلف، به عنوان یکی از روش‌های پیشرفته و کارآمد در ساخت و سازها محسوب می‌شود. بدیهی است جهت اجرای تیرچه بتنی پیش ساخته از روش پیش تنیده پیش کشیده استفاده می‌شود.
توجه داشته باشید که روش پیش تنیده پس کشیده با پس تنیدگی متفاوت است. در پس تنیدگی پس از اعمال بارگذاری زمانی که قسمت زیرین تحت کشش است، باز هم این کابل‌ها کشیده شده و رها م شوند.
منبع: سایت آکادمی عمران

پی یا فونداسیون، حد فاصل بین سازه و زمین است. ساختمان به وسیله فونداسیون به زمین متصل شده و بارهای قائم وارده شامل وزن ستون‌ها، دیوارها، سقف‌ها و هم‌چنین بارهای ثقلی و افقی (باد و زلزله) را به یک نسبت مشخصی پخش و به زمین منتقل می‌کند. ساختمان‌های بدون فونداسیون به مرور زمان دچار نشست، ایجاد ترک در ساختمان و عدم مقاومت در مقابل بارهای وارده خواهند شد.

انواع فونداسیون

انواع پی یا همان انواع فونداسیون از دو جهت مصالح و نوع سیستم اجرایی و ساخت آن‌ مورد بررسی قرار می‌گیرد که در این مقاله به طور کامل به توضیحات هر بخش خواهیم پرداخت.

انواع پی از نظر مصالح

• پی شفته ای یا شفته آهک زیر فونداسیون
• پی آجری
• پی پلکانی
• پی سنگی یا سنگ پی
• پی فلزی
• انواع پی بتنی

انواع فونداسیون از نظر سیستم اجرایی

• پی سطحی
• پی عمیق

پی ویژه چیست؟

پی‌های ویژه جزء موارد ذکر شده در قسمت بالا نیستند که انواع آن عبارتند از:

• پی صندوقه‌ ای (فونداسیون کیسون)
• مهارها
• ستون‌ها شنی و سنگی

از پی‌ صندوقه ای معمولا در ساخت پل، سازه‌های هیدرولیکی و به طور کلی، سازه‌هایی که نیاز به فونداسیون در زیر آب دارند، استفاده می شود. این فونداسیون همانند یک صندوق تو خالی است و به صورت پیش ساخته تولید می‌شود. این کیسون (صندوق‌ها) پس از حفاری در اعماق مورد نظر جایگذاری شده و سپس با بتن پر می‌شوند.

کدام فونداسیون قدرت باربری بیشتری دارد؟

تمام پی‌ها بر اساس نیروی طراحی شده، قدرت باربری مناسب را دارند. اما در میان انواع پی ها، فونداسیون گسترده به دلیل پخش بار سازه در سطح گسترده‌تر و نشست‌های متقارن برای ساختمان‌های بلند مرتبه با بار زیاد استفاده می‌شود.

برای کسب اطلاعات بیشتر به سایت آکادمی عمران مراجعه کنید.

اجزای قالب بندی ستون بتنی شامل پانل‌ها، پین و گوه، پشت بند و جک‌های مایل، بست قورباغه‌ای و تسمه می‌شود. در واقع، اجزای قالب بندی ستون بتنی 3 متری با ابعاد 40×40 شامل اجزای زیر است:
12 عدد پانل 30×100 سانتی‌متر
8 عدد پانل کنج 5× 5 با طول 150 سانتی‌متر
75 جفت پین و گوه

پس از تکمیل آرماتوربندی ستون، رامکاها به منظور تنظیم ابعاد ستون و جلوگیری از دزآکسه شدن آن‌ها، در دو جهت عمود بر هم بسته می‌شوند و پس از آن قالب بندی ستون شروع می‌شود.
به‌طور کلی، قالب بندی ستون بتنی از 6 مرحله تشکیل شده است:

تهیه قالب‌ها: پانل‌ها باید از تولیدکنندگان معتبر قالب تهیه شوند. در زمان تهیه حتما به نوع، کیفیت و اندازه‌های لازم دقت کنید. معمولا برای انجام این امور از پیمانکاران قالب بند و آرماتوربند استفاده می‌شود که پانل‌ها و سایر تجهیزات را تهیه می‌کنند.
تمیز کردن قالب‌ها: در صورتی که قالب‌ها برای اولین بار استفاده می‌شوند نیازی به تمیز کردن ندارند، در غیر این صورت باید تمیزی پانل‌ها بررسی شود.
روغن کاری قالب‌ها: در این مرحله قالب‌ها روغن‌کاری می‌شوند. جهت رسیدن به سطح صیقلی بتن، بهتر است از مواد رهاساز استفاده شود.
بستن قالب‌ها با پین و گوه: در این مرحله ابتدا پانل را نوک رامکا قرار می‌دهند، سپس پانل کناری را قرار داده و با پین و گوه به هم می‌بندند. پانل‌های بعدی به همین ترتیب گذاشته می‌شوند.
 بستن قالب ستون با پین و گوه: در قالب‌ بندی ستون‌های بتنی عریض از تسمه نیز استفاده می‌شود. البته ممکن است پانل‌ها بر اثر فشار بتن به هنگام بتن ریزی، باز شوند. لذا، تسمه‌ها باعث محکم نگه داشتن آن‌ها می‌گردد.
اجرای پشت بند و شاقول کردن قالب‌های ستون: به وسیله پشت بندها، پانل‌ها را محکم نگه می‌دارند تا از کج شدن، ناشاقولی احتمالی در هر چهار طرف ستون و باز شدن بتن بر اثر فشار جلوگیری شود.
برای کسب اطلاعات بیشتر به سایت آکادمی عمران مراجعه کنید.